21 juni, zomer ... Tijd en licht … we hebben er nu meer van … dat gevoel hebben we toch want het is de langste dag … hebben we nu ook meer tijd om ECHT te communiceren …? Toch merk ik hoe we blijven ‘rond die pot draaien van "echte tijd’’. We hebben geen tijd – we zijn bang tijd te verliezen als we met iemand een gesprek moeten aangaan omdat het al serieus mis aan het lopen is … en als we dat nu ook nog op een ‘ongewone manier’ moeten doen, dan kost het nog meer tijd.
Zolang ik opleidingen communicatie en coaching geef, zolang hoor ik al dit excuus ‘ja maar, dat kost toch tijd als je zo moet communiceren’… één antwoord blijf ik geven ‘en hoeveel tijd gaan we nog verliezen door niet te communiceren?” Het zou alvast minder teleurstellend zijn voor vele misnoegde medewerkers die op hun honger blijven zitten omdat ze zich niet (h)erkend voelen en omdat ze zich steeds maar nuttelozer voelen in de stroom van veranderingen die ze niet eens kunnen plaatsen.
Wat een opluchting zou het zijn als we morgen eens tijd zouden nemen om met ieder van onze collega’s een echte babbel te hebben over hoe je ervaart dat het met je bedrijf of met je afdeling gaat … wat als we nu eens echt tijd nemen en erbij gaan zitten en een koffietje nemen en echt COMMUNICEREN … hoe zouden we ons dan voelen ? Is dit echt tijdverlies of is het dringend nodig om terug tijd te nemen voor de ‘kunst’ om met elkaar echt te praten en moeite te doen om elkaar te verstaan en een beetje begrip te tonen voor wat de ander drijft … Hoeveel simpeler zou het weer worden om de ander te aanvaarden en onszelf niet steeds te moeten bewijzen … gewoon door er te durven tijd voor nemen …
Wat is het dan ‘tijd nemen om te communiceren ?’ Is dat uren tateren of gaat het erover om aan elkaar vragen te durven stellen over wat goed en minder goed loopt en de antwoorden te aanhoren zonder in het defensief te gaan? Tijd is een ‘gevoel van tijdsverlies of zinvolheid’ en communicatie is zinvol want tijd maken om te communiceren is aandacht geven en dat hebben we allemaal zo nodig.
Wanneer geeft een gesprek jou het gevoel dat je je begrepen voelde ? Ging dat over wat er gezegd werd, over hoe het gezegd werd of gewoon over ‘ er wordt hier even tijd voor gemaakt’ … Heeft je ‘baas’ naar je geluisterd of was hij gehaast en onder tijdsdruk ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten